KSIĄŻKOWE INSPIRACJE

"Clementine straciła dech. Później wszyscy powiedzą: To się stało tak szybko, i faktycznie, a zarazem czas zwolnił, każda sekunda zastygła jak slajd w niezapomnianym technikolorze, rozjaśniony feerią złocistych światełek." Trzy pary znajomych spotykają się w pewne niedzielne popołudnie na grilla w ogrodzie.  Szóstka dorosłych i trójka dzieci. Spotkanie przebiega w bardzo przyjemnej, towarzyskiej atmosferze... do czasu. Nikt się nie spodziewa, że w ułamku sekundy wszystko się może zmienić. Przy dobrym jedzeniu i wybornych drinkach czujność gości i gospodarzy zostaje uśpiona .  I kiedy zabawa trwa w najlepsze - dochodzi do tragedii. Po tym zdarzeniu każdy zachowa własną wersję tego, co się stało. I każdy będzie analizował własną winę. "A więc tak to jest, pomyślała przelotnie. Takie to uczucie. Człowiek się nie zmienia. Nic go nie chroni, gdy przekracza niewidzialną granicę, która dzieli zwykle życie od równoległego świata, gdzie dochodzi do tragedii. To się dzieje ot tak....

"Tak to właśnie jest, że wszystkie istoty, kiedy pojawiają się na Ziemi, zajmują puste miejsca po tych, którzy odeszli, a same robią miejsce dla tych, którzy przyjdą po nich - tak jak my, jeszcze nieurodzeni, kiedyś zastąpimy innych. Lecz tych miejsc nie da się opisać w fizyczny sposób, to raczej wgłębienia w czasie i przestrzeni, drobne, wciągające wiry, miękkie wklęsłości, jak w plastikowej foremce bombonierki, w której układa się czekoladki. Każdy mieści się w takiej zakrzywionej przestrzeni, a wokół niego wirują zdarzenia, idee i skłonności, zbiegi okoliczności, z których tka się tkanin a życia." Olga Tokarczuk  jest wielokrotnie nagradzaną polską pisarką, laureatką Nagrody Nobla w dziedzinie literatury za rok 2018, eseistką, scenarzystką i psycholożką. Ma na swoim koncie  Nagrodę Bookera za powieść "Bieguni". Jest dwukrotną laureatką Nagrody Literackiej Nike oraz pięciokrotną laureatką Nagrody Literackiej Nike Czytelników. Czytanie książek Olgi Tokarczuk...

"Nie tak dawno temu, w szerszej perspektywie, ten las nie był mały i rachityczny, ale mocny i tętniący życiem. Bujny, z gęstą jarzebin, osik, brzóz, jałowców i dębów, ciągnął się po horyzont, nadawał koloryt teraz jałowym szkockim wzgórzom, zapewniał pokarm i schronienie wszelkiego rodzaju stworzeniom. I pośród tych korzeni, oni i koron żyły wilki." Po "Migracjach" i "Dzikim, mrocznym brzegu" Charlotte McConaghy oddaje w nasze ręce koleją świetną opowieść. "Kiedyś były tu wilki" to  niezwykle poetycka powieść z pogranicza dramatu obyczajowego, literatury proekologicznej i klimatycznego kryminału .  Autorka ponownie sięga po motyw powrotu do dzikiej natury, pytając, czy człowiek jest jeszcze zdolny do współistnienia ze światem, który tak bezmyślnie niszczy. Choć jest to opowieść o dwóch kobietach, siostrach bliźniaczkach, i ich zmaganiach z życiem, to tak naprawdę głównymi bohaterami są wilki.  Charlotte McConaghy  nie idealizuje natury. Przeds...

"Osoba dojrzała potrafi samodzielnie podejmować decyzje, formułować własne wnioski, ma też swoje poglądy. Dzieje się tak dzięki dwóm postawom: oparciu w sobie i gotowości do ponoszenia odpowiedzialności za siebie. Obie te postawy są niezbędne, aby korzystać z przywileju własnej dojrzałości." Osiągnięcie pełnoletności, podjęcie pracy, samodzielność finansowa czy założenie rodziny czynią nas dorosłymi w sensie prawnym i społecznym. Jednak - jak przekonująco wskazuje Joanna Flis w swojej książce - dorosłość i dojrzałość emocjonalna to dwa zupełnie różne pojęcia.  Publikacja  "Po dorosłemu"  to przejrzysty, bardzo dobrze napisany przewodnik po tym, jak przestać uciekać od własnego życia i zacząć świadomie brać za nie odpowiedzialność.  "Stawanie się bardziej dojrzałą osobą to wybór, mozolna, codzienna praca polegająca na ciągłym zawracaniu do miejsca, w którym wybieramy świadomie własne reakcje." "Tam, gdzie pojawia się dojrzałość, pojawia się również u...