Dylematy kobiet pracujących

"Moja głowa wypełniała się bezużytecznymi myślami. Żałowałam, że zachorowałam na raka. Nie miało to żadnego sensu, ale nie mogłam przestać. Nie zachorowałam celowo, więc dlaczego dręczę się tym próżnym żalem? Nie potrafiłam zmusić się do zaakceptowania faktu, że to zwykły pech."

"Dylematy kobiet pracujących" Fumio Yamamoto to subtelna,  słodko-gorzka panorama współczesnej Japonii widziana oczami kobiet. Autorka oddaje w nasze ręce zbiór opowiadań i portretów bohaterek znajdujących się na różnych etapach życia zawodowego oraz osobistego. Przedstawia kobiety w różnym wieku, pracujące i bezrobotne, mężatki, matki, kobiety samotne. To z ich perspektywy poznajemy dylematy z jakimi borykają się w codziennym życiu. 

Pierwszą bohaterką jest  Haruka - młoda dziewczyna zmagająca się z chorobą nowotworową. Rak piersi, operacja i bolesna rekonwalescencja spowodowały, że odeszła z pracy. Żyje z dnia na dzień uwikłana w toksyczny związek. Marzy o tym, by funkcjonować jak wypławek - dryfować w czystej, źródlanej wodzie i o niczym nie myśleć przez całe życie.

"Od prawie dwóch lat byłam bezrobotna. Początkowo słowa bezrobotna, lat trzydzieści cztery brzmiały dla mnie jak określenie z kroniki kryminalnej, ale szybko się do nich przyzwyczaiłam. Przerażała mnie moja zdolność przystosowania się do zmieniającej się rzeczywistości. Po dwóch latach całkowicie zaakceptowałam tę nową tożsamość i byłam teraz bezrobotną, lat trzydzieści sześć całą duszą i ciałem."

Druga opowieść dotyczy Izumi. Pogrążona w depresji kobieta szuka nowego celu w życiu. Odnajduje w sobie nową pasję - dzierga szydełkowe zwierzaki. Kiedyś była zamożną, wiecznie zajętą pracą kobietą. Razem z mężem rozwijała własną firmę i z roku na rok pomnażała majątek. Po rozwodzie straciła wszystko. Od dwóch lat pozostaje bezrobotna. Niknie w oczach i nie potrafi ruszyć z miejsca.

"Opuściły mnie wszystkie siły i położyłam się na dywanie. Wreszcie zrozumiałam, co czuł mój mąż, kiedy zwolniono go z firmy. Sama poczułam się zwolniona przez córkę, zwolniona z bycia matką. Co ja takiego zrobiłam? Gdzie popełniłam błąd? Przecież tak się starałam, żeby robić wszystko jak najlepiej."

Następnie poznajemy Kato - żonę i matkę, pracującą na nocną zmianę w sklepie. Kobieta jest po czterdziestce, wychowuje dwójkę nastoletnich dzieci. Zmuszona była podjąć pracę zarobkową, by podreperować rodzinny budżet, gdy mąż został przeniesiony do innej firmy. Ich bieżące wydatki przerastały dochody. Kato prowadzi dom, gotuje, sprząta, pierze, opiekuje się starszą matką i teściem, a kiedy zapada zmrok, wsiada na rower i wyrusza do pracy.

"Głównym powodem, dla którego chciałam się wyprowadzić, był mój ojciec, ale jemu nie przyszłoby to do głowy. Tego jeszcze nie dało się nazwać przemocą domową, ale jeśli coś mu się nie podobało, podnosił głos lub niszczył przedmioty, które miał pod ręką, dlatego moja matka i ja żyłyśmy w ciągłym strachu o jego nastrój."

Kolejną bohaterką jest Mito. Jest młodą kobietą, którą wieloletni partner właśnie poprosił o rękę. Spotykali się od siedmiu lat, lecz ten związek pomału zaczął się wypalać. Kobieta pragnie wyprowadzić się z domu, ale ma duże wątpliwości co do zamążpójścia. Szczególnie, że w pracy interesuje się nią inny mężczyzna. Mito staje zatem przed poważnym dylematem, co do swojej przyszłości.

"Ludzie, słysząc o wróżbach i wróżbitach, generalnie dzielą się na zainteresowanych i tych, którzy nie tylko nie wierzą, ale wręcz gardzą taką tajemną wiedzą."

Sumie pomaga w barze izakaya. Prowadzi go Makoto - jej przyjaciel i partner. Oprócz wykonywania podstawowych obowiązków, dziewczyna oferuje również wróżenie z dłoni. Kobieta dobrze radzi sobie z gośćmi, wzbudza zaufanie. Makoto zaoferował jej pomoc, gdy dowiedział się, że dziewczyna jest bezdomna. Tak zaczęła się ich wspólna, skomplikowana relacja. 

 "(...) nie ma nic droższego niż to, co dostajemy za darmo" 

Fumio Yamamoto w swojej publikacji w skupieniu przygląda się codziennym, małym kryzysom. Opisuje niełatwą rzeczywistość kobiet w patriarchalnej strukturze japońskiego korporacjonizmu. Pisze o poczuciu wyobcowania, o samotności i braku bliskości w relacjach z drugim człowiekiem. Autorka portretuje swoje bohaterki z ogromną empatią, ale i z pewnym dystansem. Pozwala im popełniać błędy, czuć zazdrość, smutek, zmęczenie czy rezygnację. Ta książka to idealna lektura do spokojnej refleksji nad własnym rytmem życia i wartościami. Czyta się ją z ogromnym zainteresowaniem. Serdecznie polecam!